Ik ben Scottie, een Scottisch Fold raskat, en ik wil jullie even mijn verhaal vertellen. Ik ben nog maar een jaar of 2 maar ik heb toch al heel wat meegemaakt. 

Blijkbaar zijn er mensen die het mooi vinden dat wij Scottisch Folds kleine en gevouwen oortjes hebben, maar ik vind daar maar niks aan. Integendeel zelfs! Ze hebben er gemakkelijkshalve niet aan gedacht dat niet enkel het kraakbeen van mijn oren maar ook dat in mijn staart en poten wordt aangetast door deze “genetische manipulatie “. Daardoor heb ik vaak pijn in mijn pootjes en zijn mijn gewrichten gezwollen. Mijn  staart is heel stijf aan het worden en dat doet niet alleen pijn, maar ik kan mijn staart ook niet meer gebruiken voor mijn evenwicht of om mijn stemming aan te geven. Niks plezant aan dus! En dat allemaal voor uiterlijke schoonheid! Wat kunnen mensen soms toch wreed zijn! 

Alsof dat nog niet genoeg is, hebben mijn oorspronkelijke baasjes ook helemaal niet goed voor mij gezorgd. Ipv mij te laten castreren zodat ik niet achter de vrouwtjes zou aangaan en de concurrentie zou bevechten, hebben ze mij maar laten doen met als gevolg dat ik bij 1 van mijn gevechten de pech had om een kater die aidspositief was tegen te komen. Daardoor ben ik nu ook drager van het aidsvirus. Gelukkig heb ik daar momenteel geen last van en hopelijk blijft dat zo. 

Mijn baasjes hebben mij ook helemaal nooit geaaid of geknuffeld dus ik weet helemaal niet wat dat is. En das toch een groot gemis zegt mijn opvangmama. Ik hoor de andere poezen bij mijn opvangmama spinnen als ze door haar geaaid worden, maar dat snap ik niet hoor. Wat is daar nu voor te spinnen aan? Hopelijk leer ik dat nog zegt ze. 

Tijdens 1 van mijn veldtochten ben ik opgemerkt en zo ben ik bij mijn opvangmama van De Snorhaar terechtgekomen. Die heeft mij direct laten castreren en onderzoeken zodat ze weet wat er met mij aan de hand is. Ze praat veel tegen mij en steekt soms haar hand uit maar dat vind ik maar heel eng. In het begin was ik verstijfd van de schrik, ik wist niet waar ik was en wie die mevrouw was die altijd naar mij kwam en bij mij kwam zitten. Ik snap nog altijd niet goed wat ze van mij wil. Maar ik begin het wel leuk te vinden dat ze mij altijd iets lekkers brengt om te eten als ze langskomt. Ik ga ook heel netjes op de kattenbak dus ik gedraag mij wel al goed. 

Ik krijg speciale brokjes om mijn pijnlijke gewrichten te ondersteunen en een natuurlijke pijnstiller om de pijn wat onder controle te houden. Momenteel zit ik echter in een klein verblijf en dat vind ik niet leuk. Ik zou zo graag weer vrij rondlopen maar dat gaat niet zegt mijn opvangmama omdat ik altijd wat extra zorg ga nodig hebben met die lastige gewrichten van mij! 

Ik weet dat ik niet de gemakkelijkste kandidaat ben, maar ik zou toch graag een mens vinden die eindelijk eens aan mijn welzijn denkt en mij verzorgd zodat ik nog lang en comfortabel kan leven. Ideaal zou zijn als ik een buitenruimte of tuin krijg waar ik niet kan weglopen maar toch de vrijheid heb om lekker in het zonnetje te liggen en de plaatselijke knaagdieren wat te plagen  [😉] . Iemand die niks van mij verwacht want ik vind mensen tot hiertoe nog altijd heel eng. Mijn opvangmama denkt dat dat ooit nog wel gaat veranderen maar daar ben ik nog niet zeker van. Hopelijk wel zegt ze want dan gaat mijn leven er toch wat gemakkelijker op worden. Dus wie weet laat ik mij toch ooit eens overhalen om mij te laten aaien en begin ik dan ook wel te spinnen! 

Ben jij een echte dierenvriend met een heel groot hart voor dieren en wil jij mijn beste maatje worden? Mail dan snel naar mijn opvangmama op verantwoordelijke@desnorhaar.be en kom mij eens bezoeken. Hopelijk kan ik jou overtuigen met mijn knappe koppie en mooie oortjes! Dan zijn die toch nog voor iets goed  [😊]


Voor meer info: https://www.desnorhaar.be/2026/adopties/scottie/